In de vorige eeuw was de Heuvellandroute een autoroute van 106km. Deze route werd in detail beschreven door Julien Van Remoortere, een Vlaams auteur die ongeveer 400 toeristische boeken publiceerde. De Heuvellandroute was bewegwijzerd met zeshoekige borden en werd toen ook door wielertoeristen gereden. De route was populair in de jaren '70 en '80. 

Een van  de wielertoeristen die de route meerdere keren reed is Antoon Van Engelandt. "Het was dan wel een autoroute maar ik heb ze alleen maar met de fiets gereden."

De Heuvellandroute was een autoroute die bewegwijzerd was met zeshoekige bordjes. Net die bordjes maakten de wielertoeristen van toen nieuwsgierig.

“Met de Sint-Pietersvrienden uit Elverdinge reed ik eerst kleine stukjes van de route om uiteindelijk in de zomer van 1978 de route volledig te rijden,” vertelt Antoon Van Engelandt.

Aan hun lokaal in Elverdinge vertrokken een 15-tal fietsers om 6.3Ou. “Uiteindelijk reden we maar met 6 de volledige route. De anderen verkozen hun tocht in te korten en de bergzone links te laten liggen.” In die bergzone zat ondermeer de Rodeberg. “De klim vanuit Loker is best zwaar ook al rijden maar weinig koersen via deze weg naar de top. Net na de top werd links naar de Lijstermolen gefietst de Baneberg op maar dan niet via de steile kant die nu in ondermeer de wielerklassieker In Flanders Fields zit.”  Antoon reed zijn eerste Heuvellandroute met een Benotto fiets. “De fiets ook waarmee Roger De Vlaminck fietste bij zijn ploeg GIS Gelati. 42-24 was toen het kleinste verzet om de bergen klein te krijgen.”

De Heuvellandroute start officieel in Zillebeke en telt 106km. “Vanuit Elverdinge heen en terug kwamen we uit op 130km. Terug waren we tegen 11u30 en kwamen de verhalen los. De Heuvellandroute werd nadien een jaarlijkse traditie voor de club de laatste zondag van augustus.

Ook zonder borden wist ik mijn weg te vinden

De Heuvellandroute was voor Toon een ideaal traininsparcours in functie van monstertochten als Paris-Roubaix en Tilf-Bastogne-Tilf. “Het is een parcours met vele bochten, draaien en keren dus, de wind voelde vanuit alle richtingen: op kop, in de rug, zijwaarts mee en zijwaarts tegen.”

Eenmaal Toon in Ieper woonde werd de Heuvellandroute meerdere keren per jaar gereden. “Het werd dusdanig een gewoonte dat ik geen bordjes meer nodig had. De route reed ik blindelings."

De oorspronkelijke route is ondertussen al lang verdwenen. Naar verluidt werden de bordjes meegenomen door souvenirjagers. Bij de deze houding van de toeristen weigerde de provincie om telkenmale de bordjes te vervangen.

De Heuvellandroute rijdt door alle dorpen van Heuvelland en daar zijn tal van stopplaatsen die koers ademen. In Dranouter is dat de Musette, een eetcafé genoemd naar het stoffen eetzakje van de renners. In Nieuwkerke staat een drankje klaar bij Fietsatelier VDB.  Frank Vandenbroucke ging dan weer een kaartje leggen in de Basseville in Wulvergem. Op de top van de Rodeberg is er In de Nachegaal, In de Zon bevindt zich op de Scherpenberg. Boven op de Kemmelberg werd The Famous Belvédère ingericht als een wielermuseum. Café Boutique op het dorpsplein in Kemmel biedt naast koerspetjes aan het plafond ook reuze foto's aan van wielerwedstrijden.

De Heuvellandoute maakt ook een lus naar Zillebeke, Hollebeke, Dikkebus, Voormezele en Reningelst. De route rijdt langs het provinciaal domein de Palingbeek.